A wracając do kwestii zwyczajów, wielu z nas ma bardzo jednostronny punkt widzenia, znaczy się, że zawsze ma być tak, jak nam się wydaje bo tak jest najlepiej. A przecież wcale niekoniecznie musi tak być.

Z brazylijskimi favelami nie mam doświadczenia, ale wiadomo, że istnieje taka turystyka po slumsach. Jest coś takiego w Nairobi. Znalazłam grupkę osób, Kenijczyków z Kibery (to jest największy slums tego miasta), którzy organizują spacery dla chętnych po swojej okolicy. Grupki turystów są niewielkie i rzadko kiedy można robić zdjęcia, z szacunku do mieszkających tam ludzi oczywiście, a z drugiej strony, żeby nie wyciągać najczęściej drogiego sprzętu w miejscu, gdzie ktoś może nas napaść. Jeśli się chce kogoś lub coś sfotografować to trzeba spytać o zgodę i podobno jest to bardzo przestrzegane. Ludzie ci pokazują nie tyle biedę, co sposoby radzenia sobie z nią, szkołę, jakieś lokalne inicjatywy itp. można pogadać z mieszkańcami, bo Kenijczycy są ogólnie bardzo otwarci i gościnni. Zarabiają na tym trochę, trochę trafia do mieszkańców, a jeśli turysta chce potem wesprzeć jakiś projekt lub szkołę to też jest taka możliwość. Przyznam, że byłam ciekawa jak to wygląda i skontaktowałam się z tymi ludźmi by wziąć udział w takim spacerze, ale mój towarzysz się rozchorował i musieliśmy zrezygnować, a potem już nie było okazji.

Ja się skusiłam jak widać…

A film chętnie obejrzę jak znajdę gdzieś.

To, że takie “podglądane życie” to teatrzyk to wiadome, ale nie wiem, czy będąc tam nie skusilabym się na odwiedziny, mimo wszystko.

I teraz mamy tak, kobiety Padaung w pewnym sensie zostały zmuszone do bycia żywymi eksponatami. W pewnym sensie, bo jak mówią niektóre przypadki – mogą wrócić do zamkniętej części obozu, gdzie turyści nie mają wstępu albo zdjąć obręcze.dostają za to jednak jakieś materialne wsparcie. Masajów z kolei nikt do niczego nie zmuszał, oni zwęszyli “biznes” – pokazują wycinek swojego życia, dostają za to pieniądze albo sprzedają pamiątki. Masajski marketing działa świetnie – przecież plemię to stanowi około 2% populacji Kenii, a wszyscy ich kojarzą. Kojarzy ktoś Kikuju? Nie ma wycieczek do kikujskich wiosek. Czy to złe, smutne? Ja rozumiem ludzi, których interesują odmienne tradycje czy zwyczaje. I jakbym miała okazję to zajrzałabym do masajskiej wioski, choćby na jeden dzień. Bo generalnie nie mam nic przeciwko podglądaniu życia ludzi, jeśli nie są do tego zmuszani – co niestety zdarza się w opisanym w artykule przypadku.