W ośrodkach (Costa Sur i Hotel Ancon) niedaleko miasta Trinidad byłem w 2010 i w 2016 r. i wielokrotnie z hoteli udawaliśmy się do Trinidad, godzinami spacerując po jego urokliwych uliczkach i często późno w nocy wracaliśmy do hotelu ‘okazjami’, zwykle stanowiącymi prywatne, zdezelowane, antyczne samochody.

Odwiedziliśmy też (pociągiem, ciągnionym przez archaiczną lokomotywę!) Manaca Iznaga i wodospady El Nicho. Koło Manaca Iznaga przez jakiś czas chodziła za nami kobieta, starając się sprzedać naszyjnik. Wreszcie moja partnerka dała jej na odczepnego 1 CUC i w zamian otrzymała… ponad 10 naszyjników!

Ostatniej nocy pobytu w Trinidad wynajęliśmy rykszę, aby dotrzeć do słynnej dyskoteki, znajdującej się w jaskini. Młody chłopak nie bardzo znał drogę, jak też niekiedy miał problemy z pedałowaniem pod górę, toteż co jakiś czas wychodziliśmy z rykszy, pchając ją i błądząc pustymi i ledwie oświetlonymi uliczkami—a do tego ja byłem jak choinka obwieszony aparatami fotograficznymi—to znaczy, że na Kubie rzeczywiście jest bezpiecznie!

Niezmiernie lubię miasto Trinidad i kto wie, może ponownie tam zawitam w styczniu 2022 r!

Natomiast w Cienfuegos spędziłem tydzień w styczniu 2021 r., i to w samym mieście, mieszkając w hotelu Jagua (zbudowany był przed rewolucją przez brata prezydenta Batisty), przylegającym niemalże do Palacio de Valle. W dniu 18 sierpnia 1960 roku Fidel Castro złożył w hotelu wizytę, wygłosił pouczające przemówienie na temat dużego znaczenia Hotelu Jagua dla rozwoju turystyki w centralnej części wyspy oraz spędził noc w hotelu w pokoju nr 614 (a jakże, znajduje się przy nim tablica pamiątkowa!).

Dzień w dzień dojeżdżaliśmy z hotelu ‘bici taxi’ do centrum miasta i zwiedzaliśmy jego najciekawsze zabytki, m. in. piękny ratusz, przed którym Fidel Castro przemawiał przez dobrych kilka godzin 6 stycznia 1959 roku, gdy zatrzymał się tutaj w drodze do Hawany, niecały tydzień po zwycięstwie Rewolucji Kubańskiej—a w 1976 r. w tym mieście wygłosił w języku hiszpańskim przemówienie (na szczęście o wiele krótsze) lewicujący i darzący sympatią wszystko, co czerwone, premier Kanady, Pierre Elliot Trudeau (ojciec obecnego premiera Kanady—jabłko nie upadło daleko od jabłoni). Także z ogromną przyjemnością przechadzaliśmy się po jego malowniczych uliczkach, zaglądając m. in. na cmentarz.

Głównym punktem naszej podróży była wycieczka promem do Castillo de Jagua. Prom był zatłoczony, w 98% Kubańczykami, ale w powrotnej drodze był prawie pusty i sporo rozmawialiśmy z bardzo sympatycznym kapitanem.

Koło Castillo de Jagua znajdowała się elektrownia jądrowa „Juranga” (której ogromną kopułę widać było z naszego hotelu). Kuba zaczęła ją budować, przy pomocy Związku Sowieckiego, w latach osiemdziesiątych XX w., lecz po upadku imperium sowieckiego budowy zaniechano i pomimo kilku prób, nigdy jej nie wznowiono. Na szczęście w elektrowni nie ma żadnych materiałów radioaktywnych; porzucona, czeka… na lepsze czasy? Szacuje się, że Kuba wydała od 700 do 900 milionów dolarów na to bezużyteczne gmaszysko i przyległe domy dla załogi.

Sądzę, że Trinidad jest bardziej urokliwy, niż Cienfuegos, ale z przyjemnością ponownie pojechałbym do obydwu miast, bo pobyt w nich bardzo przyjemnie wspominam. Zresztą co tu mówić—KAŻDY wyjazd na Kubę uważam za udany i na skali od 0 do 10, nigdy nie było poniżej 8!