Jeśli chodzi o znajomość języka polskiego wśród lokalnej ludności – nigdy nie zapomnę jak właściciel “baru” na jakieś maluteńkiej wysepce w Azji zaczął mi liczyć i nazywać dania po polsku.. Myślałam, że padnę!

I prawdą jest, że niesamowitą frajdą, zarówno dla mnie, jak i napotkanych ludzi, jest możliwość przeprowadzenia choć króciutkiej rozmowy w danym języku. Poza tym można w ten sposób odkryć miejsca i zdarzenia niedostępne dla tych, którzy ograniczają swoje kontakty np. do obcokrajowców czy tylko osób znających język angielski.

A tutaj moja bułgarska koleżanka pracująca z Niemcami nauczyła się niezłej kwestii po polsku: “Nie jestem polską rezydentką. Jestem niemiecką rezydentką. Polska rezydentka może przyjdzie, a może nie przyjdzie” :))))

To, o czym piszesz, można niestety zauważyć wszędzie. W Europie jest wiele miejsc, które już teraz są nijako koloniami niemieckimi czy angielskim (np. Hiszpania i jej wyspy, na kontynencie angielska Marbella, na Majorce całe niemieckie południowe wybrzeże).

Szczęśliwie, osobiście miałam do tej pory same bardzo pozytywne sytuacje w miejscach, których języka nie znałam. Tak jak Ty, staram się zawsze nauczyć choćby podstaw języka, co jest mi zawsze wynagradzane niesamowitą sympatią ludzi, których spotykam. Co więcej, nie raz zostałam już np. czymś poczęstowana przez osoby prywatne czy nie kazano mi płacić w knajpie, ponieważ próbowała mówić w lokalnym języku. Raz z atelier diamentów wyszłam nawet z nowym kamykiem w pierścionku ponieważ znałam kilka zdań w Hindi… :)

Co do zabawnych historii: rozbawienie w pewnym sklepie na portugalskim zadupiu było przednie, gdy niżej podpisany turysta z Polski chciał zakupić w warzywniaku jabłko i wyszperawszy w słowniku odpowiednie słowo (maçã) złożył zamówienie, po którym sprzedawczyni podrapała się w głowę, poszła na zaplecze (“Czego ona tam szuka, skoro jabłka są tuż obok kasy?”) i przyniosła paczkę makaronu (massa)…

Pozdrowienia,
P.