A co do podróżowania, to według mnie wnikanie w głąb siebie i poznawanie zewnętrznego świata, to dwie strony tego samego. Poznając innych ludzi dowiaduję się także sporo o samym sobie, o możliwościach jakie ja jako przedstawiciel gatunku homo sapiens posiadam. Przecież taki Tajwańczyk, Japonka czy mieszkaniec dżungli rodzi się niemal z dokładnie takim samym ciałem co ja i tylko inne warunki kulturowe czy przyrodnicze w jakich nam przyszło żyć spowodowały, że się różnimy.

Z drugiej strony obserwując samego siebie, uczę się tego, jacy są ini. Gdybym nigdy nie doświadczył bólu głowy nie zrozumiałbym do końca czym on jest. Na tej samej zasadzie wgląd w siebie daje empatię i zrozumienie świata innych ludzi.

W moim wypadku sprawa sięga jeszcze dalej. W mistykę. Kiedy angażuję się całym sobą w relację z ludźmi czy otoczeniem, w pewnym momencie znikam, jak i przestrzeń wokół znika. Jak piszę w “Pisanym słońcem” „Miewam czasem takie momenty w życiu, kiedy czuję się tak nieważnym i nieznaczącym istnieniem, że świat wokół pochłania mnie bez reszty. Zatracam siebie w tym, co jest, w tym, co mnie otacza. Właściwie to w tym momencie nie ma mnie ani świata wokół. Tak naprawdę nie ma też żadnego pokawałkowanego momentu. Jest tylko tak, jak właśnie jest.”

pozdrawiam i życzę wszystkiego co dobre :)

W tekście kończącym książkę starałem się nie odsądzać podróży zorganizowanych od czci i wiary. Według mnie zadałem tam raczej pytania, na ile taka podróż ma wspólnego ze słówkiem być, na ile oprócz wiedzy pojęciowej dostarczanej przez kontakt z zabytkami i przewodnikiem, daje taka podróż wiedzę bezpośrednią, jaką zdobywa się poprzez kontakt z obcą kulturą, a przede wszystkim ludźmi tam mieszkającymi. Starałem się pobudzić do refleksji, zastanowienia. Zresztą pisząc swoją książkę postawiłem sobie za cel bardziej operować pytaniami, refleksjami (a one zawsze mają coś wspólnego ze znakiem ?), nastrojami czy pobudzać wyobraźnię u czytelnika czy czytelniczki niż wydawać sądy, opinie. Kategorycznie i stanowczo. Sądząc po recenzjach “Pisanego słońcem” jakie znalazły się w internecie udało mi się to chyba całkiem nieźle.

Ponadto moim celem w ostatnim rozdziale było ukazanie swojego podejścia do podróżowania na podstawie własnego doświadczenia. I wysnucie z tego jakichś wniosków jak podróżować aby wejść w głębszy kontakt z miejscem w którym się przebywa, ludźmi tam żyjącymi a także z samym sobą. Oczywiście każdy może do sprawy podejść inaczej, mieć inne wnioski ze swoich podróży. Ja dzielę się z czytelnikiem własnymi. Uznałem, że komuś mogą się przydać, ale z drugiej strony napisałem, że “można z nich skorzystać lub pomyśleć, że się wymądrzam, i pozostać przy swoim”.

No ale dość już tej filozofii. Książki nie czytałem, nie znam więc jej zakończenia ale rzeczywiście odsądzanie podróży zorganizowanych lub podróży w nieco lepszym standardzie od czci i wiary to modna praktyka, choć niesprawiedliwa.

http://www.nowyfolder.com/fragment-ksiazki-plonacy-ogien-w-sercu/

pozdrawiam wszystkich ciepło
Maciek Roszkowski, autor książki