Jak wspomniałem wyżej, to wszystko o czym mowa w artykule jest skierowane do osób bez zobowiązań finansowych albo ludzi z kasą. Zgadzam się, z tym że wiele osób ma wymówki ale jednocześnie wiele po prostu ma inne wydatki.

Poza tym autorka i inni podróżnicy podają zupełnie oderwaną od rzeczywistości alternatywę tj.

” Nie wyjeżdża na wycieczki i zazdrości innym a co roku ma nowy telefon, chodzi po modnych klubach, ma super ciuchy itp”

Prawda jest znacznie bardziej brutalna. Jak się zarabia 2000 złotych to sobie można co najwyżej raz na jakiś czas zorganizować jakiś city break w Europie. Tyle.

Podróże nie sa dla każdego. Oczywiście nie dotyczy to osob samotnych bez zobowiązań, bo wtedy faktycznie jest więcej opcji. Ale jak nie zarabiasz sporo lub nie masz bogatych rodziców to zostaje ci co najwyżej city break w Europie. Taka prawda.

Jak ktoś dostał darmowe mieszkanie to nawet za średnią krajową może zwiedzić cały świat bo dzięki hojnemu prezentowi od rodziców dostał na tacy 12.000 złotych rocznie – gdyby musiał wynająć choćby najskromniejszą kawalerkę to sam wynajem pochłonąłby co najmniej 1.000 zł miesięcznie więc 12.000 złotych rocznie.

Znam mnóstwo takich “globtroterów” ze średnią krajową, ale mając darmowe mieszkanie to każdy głupi byłby w stanie podróżować nawet zarabiając jakieś śmieszne grosze. Bohaterzy dzięki mieszkaniu od rodziców.

Powodzeniu w realizacji marzeń :)

A poza tematem to jest jeszcze druga rzecz, która doprowadza mnie do szału. Ludzie, którzy dopytują gdzie byłaś, co widziałaś, jak tam było, a potem za plecami mówią jak to się nie “chwalę” podróżami ;) To po cholerę pytają.

Ostatnie zdanie jest ironią. Żartem. Tam nawet jest uśmieszek na końcu, widzisz?

No a przecież ten post dokładnie jest odpowiedzią. Bo nie skończył się na “Dlaczego chcesz zaglądać mi do portfela?”, tylko po tym zdaniu jest jeszcze całkiem sporo wyjaśnienia ;)

Przy krótszych wyjazdach albo jadę z kimś, albo jadę do kogoś, więc zawsze towarzystwo jest. Jakoś lepiej mi się podróżuje w towarzystwie – bezpieczniej się czuję, logistycznie czasem bywa łatwiej (jedna osoba leci do toalety, druga pilnuje plecaków), raźniej, przyjemniej dzielić się z kimś doświadczeniami. No i co dwie głowy to nie jedna.

Znam za to super dziewczynę, która przejechała świat w półtora roku samodzielnie. Ale tez nie do końca, bo co chwila ktoś ze znajomych dołączał do niej na jakimś odcinku podróży. No i wtedy też poznaje się chyba dużo więcej osób na trasie. Są więc i plusy samotnego podróżowania.

Na tak zadane pytanie odpowiedział bym że z kradzieży banku szwajcarskiego.

Póki się tej kradzieży nie udowodni to występuje tutaj domniemanie niewinności.

Pa.

A jeśli nadal nie czujesz się na siłach to zacznij od wyjazdu z biurem podróży. Zobaczysz, poczujesz, może następnym razem odważysz się samodzielnie coś zorganizować.

Kiedy jeszcze miałam “normalną” pracę, to przede wszystkim starałam się maksymalnie wykorzystać swój urlop. Do tego dochodziły wypady weekendowe, czasem w jeden weekend pracowałam i za to mogłam odebrać dzień wolny, czasem uzbierało się tyle nadgodzin, że dostawałam dodatkowe wolne. I wtedy hulaj dusza, bliżej lub dalej, byle w świat!

Teraz jest trochę inaczej, praca sezonowa, więc wyjazd w czasie pracy to jedno, a podróże między sezonami to drugie.

Nie zgadzam sie z Toba.
Nie sa potrzebne wielkie pieniadze, aby podrozowac.
Wlasnie za dwa dni wylatuje do Pekinu, za … 107 euro :)
Czy to sa duze pieniadze? Mam nadzieje sie zmiescic kosztowo w cenie pobytu tygodniowego nad polskim morzem w sezonie wakacyjnym.

Pozdrawiam serdecznie
Justyna

I nie, nie czuję się bogata. Nie – jeśli chodzi o pieniądze. Ale czuję się całkiem bogata jeśli chodzi o doświadczenia i to się dla mnie dużo bardziej liczy, niż kasa :)

Bardzo denerwujace sa tez takie swoiste pytanio-stwierdzenia o finansowanie moich podrozy. Pytaja sie a i tak mam wrazenie, ze cobym nie odpowiedziala, wiedza swoje….

Pozdrawiam,
Ł.

Ewo, życzę Ci jeszcze więcej wspaniałych podróży i poznawania inspirujących ludzi na swojej drodze. :-)

Życzę Ci szerokiej drogi!